hits

Langhelg ved vegs ende

Tenk at pinsehelga òg går mot slutten. Det er nesten litt uverkeleg, at dei korte vekene med fridagar både her og der er over for denne gong. Lenge var det dei me såg fram til, og då månadsskiftet april/ mai kom, var herlegdomen i gong. Og no er det over. 

Då måtte det litt blogging til, for med slutt på langhelg og ferie, er det òg alltid slutt på kjærasttid. Dagen i dag er ikkje eit unntak. No har eg vore så heldig at eg har hatt besøk ikkje ein, men TO gongar siste månaden faktisk, så då burde eg vel ikkje klage, tenkjer du. Samanlikna med den føregåande tida Torbjørn og eg har vore i lag, skal eg ikkje det, nei, for me har aldri møttest etter berre 2,5 veker igjen. Likevel ville eg jo helst ha vore med han kvar dag, då, så... Det er ikkje meir å seie om det.

Ei solfylt og variert langhelg ligg bakom oss. Torbjørn kom natt til 17.mai, heldigvis skulle eg ikkje gå i toget på jobb i år, det startar nemleg 8.45 i nabokommunen. Toget her starta ikkje før 10.45, så me hadde ein roleg morgon med frukost rundt kjøkenbordet før me gjorde oss klare til toget. Etterpå vart det nokre timar i solsteika på altanen før me reiste og såg på folketoget på Bryne. På kvelden kom ungane og me fekk besøk. 

Dagen etter var eigentleg planen å få handla ein del, men med det fine veret og det faktum at me trass alt må bruke den tida me har i lag, så vart det ein roleg start på dagen, med fleire timar avslapping og ein tur ut med ein kollega + ungar. På ettermiddagen måtte me berre kome i gong, bilen vart tømt for alt utanom smular, og så bar det av stad til Ikea. Etter nokre timar der, var det SÅVIDT me klarte å få alt inn i bilen (ok, det var strengt teke Torbjørn som klarte å plassere alt sånn at me fekk både tinga OG begge oss med heim...). Eg hadde NESTEN klart å få rydda huset før denne helga, no ser det like grufullt ut igjen med plastsekker og pappesker her og der. 

Laurdagen hadde me litt meir tidspress på oss fordi butikkane stengte tidlegare grunna pinse, så då var det berre å tråle litt butikkar, noko ungane sjølvsagt sette stor pris på. Not. Etter litt farting hit og dit, var det godt å ta med seg McDonalds-mat og ete kvelds i Kleppeloen, sjølv om det var bittelitt kaldt. 

I går var det møbelmontering og tur til Knudaheio som stod på det litt impulsive programmet vårt + ein endå meir impulsiv køyretur i "kor hamnar me no"?- kategorien. 

 

 

Ser utover Jæren i ekte Garborg-stil, akkurat som han gjorde medan han sat og skreiv i Knudaheio

Herjing med poden

I dag forsvann fyrst ungane, og litt seinare på dagen Torbjørn òg. Etter ei langhelg med mykje aktivitet i huset, er det berre meg att, og det er ikkje noko gøy. Så enkelt kan det seiast. Greitt nok, eg er introvert og treng fred og ro, men akkurat dei aller næraste likar eg å ha rundt meg mest mogleg. Livet vert veldig som ei berg-og-dal-bane når ein har det på denne måten. Det er sååå bra nokre gongar, men då er òg fallhøgda stor, og det vert faktisk ikkje det grann betre heller. Skulle kanskje tru ein vart van til dette, men det vert iallfall ikkje eg.

Oppsummering av helga, materielt sett: Halve stova ser no ut som ei "skikkeleg" stove, faktisk AKKURAT sånn eg vil ha ho, med dei fargane EG har hatt lyst på, både sofa, gardiner, puter, teppe, borda og ikkje minst den sinnsjukt kule kosestolen min som eg har hatt lyst på lenge, og som eg no har fått i bursdaggåve <3. Skal ikkje ta all æra sjølv for det som er kjøpt heller, eg har diskutert med min betre halvdel kva han har syntest om dei forskjellige tinga òg, sånt er jo òg interessant, lærer stadig nye ting om kvarandre. Eg har hatt lyst på nokre litt store grøne plantar til å ha i stova òg, og i helga fekk eg ein av mamma. Så no er det berre så fint her! Den siste halvdelen av stova får vente, klarer ikkje heilt sjå kva det skal vere der...

Berre diggar stolen min! Her skal det lesast til hausten (men det er lenge til)!

Til og med Torbjørn og stova matchar kvarandre! 

Oppsummering av helga, elles: Mange nye, gode minne, mykje latter og fjas, mange kaffistunder på altanen... Det er viktig å nyte livet og kvarandre! Sånn som me har det er me faktisk heilt nøydde til å tenkje sånn for at det skal vere leveleg i lengda. Me får kanskje med oss ei erfaring som mange andre gløymer fordi dei berre lever i "den same tralten" heile tida, noko som det er altfor lett å gjere for alle og ein kvar. Eg tykkjer iallfall eg har lært mykje om både meg sjølv og livet ved å måtte ha det sånn over ein (lang) periode. Det syg tidvis krefter å ha det sånn, det skal eg innrømme, men det er så verd det når ein har det godt. Eg er òg veldig glad for at me skriv året 2018, sånn at teknologien hjelper oss å lage VÅR "normale" kvardag når me ikkje kan vere fysisk ilag.

 

Endeleg i hus!

Kan vel tørre å påstå at det har skjedd ein del sia sist eg blogga. Fredag etter jobb var det nemleg berre å kome seg heim og gjere klart til flytting! Eg hadde fått pakka det meste, men på grunn av fagdager på jobb, låg eg litt bakpå i forhold til kva eg skulle ønskje. Det er gjengangaren akkurat no, både på jobb og heime, eg ligg litt etter med alt heile tida, og det er skikkeleg frustrerande. Men eg tek litt etter litt og satsar på det går seg til. Skal nok kome i hamn i år òg!

16.30 var det overtaking av huset, deretter var det berre å få flytta mest mogleg frå leiligheita til huset. Kjempeglad for at eg fekk transport- og bærehjelp, så ryggen heldt sånn nokonlunde gjennom helga. Samstundes gledde eg meg til å få besøk, og i halv 2- tida natt til laurdag kom mamma og Torbjørn etter eit halvt døgn i bil.

Laurdag morgon, etter 1. natta i huset, var det tid for ein kaffikopp i sola.

Dagen etter var den store flyttedagen, eg fekk kjempegod hjelp til utvask av leiligheita og måling av soverommet, samstundes som eg fekk flytta resten av flyttelasset. Sjølv om me var rimeleg slitne då kvelden kom, drog Torbjørn og eg til Ikea om kvelden og fekk handla litt medan mamma sette på plass ein del ting.

Litt fysisk kontakt :-)

Søndagen måtte me kvile ein del, men fekk skrudd to senger. Nokre timar på fotballturnering fekk me òg med oss. 

Måndag kom endeleg sofaen, vaskemaskin og tørketrommel, eg fekk levert nøklane til leiligheta, og jaggu fekk eg ikkje lurt med meg Torbjørn til Ikea endå ein gong. Eg er mektig imponert over meg sjølv ;-) På kvelden kom sofaen på plass, og ungane sov i huset for fyrste gong. 

Tysdag var ein sorgens dag, for då var det to som måtte reise til Nordfjord igjen. Får lite gjort når eg er i så elendig humør, men drukna meg sjølv i skruing den kvelden, og fekk sett opp både bord og 4 kjøkenstolar. Inntaket av trøystesjokolade var rimeleg heftig òg.

I går var langhelga slutt, og det var tid for skule og jobb att. Som eg sikkert har nemnt før, har eg ikkje hatt noko av møblar og sånt, så eg kjøper inn alt no. På ein måte positivt fordi eg får kjøpt det eg har lyst til her og no, men økonomisk sett ikkje veeeeldig gunstig. Har omtrent 100 000 ting eg ser eg treng på sikt, men må berre ta ting etter kvart. Det viktigaste fyrst. Men har rimeleg lange handlelister for tida, og er på handlings kvar dag. Prøver å skrive ned ting etter kvart som eg oppdagar kva som trengst, eg ser til dømes at eg MÅ kjøpe feiebrett/-kost til kjøkenet rimeleg omgåande, og at eg kanskje bør utvide talet på Rosendal- glas litt ;-) Fire nattbord må eg kjøpe inn etter kvart, for ikkje å snakke om bokhylle og noko skjenk-vesen til stova, det hadde vore veldig greitt å fått bøkene inn i ei bokhylle om ikkje altfor lenge. Og eg har lyst på ein høg, grøn plante. Og eg har fleire ting eg kunne tenkt meg til veggane. Stovebord hadde vore fint å finne seg snart, det same med eit langlugga teppe under. Stovegardiner hadde vore praktisk, og ein gong i framtida skal eg til og med få meg spisebord OG stolar! Lista er lang, altså, dette var berre det eg kom på i farta.

Eg er med andre ord ikkje redd for at løna skal slite med å bli brukt framover... ;-) 

I dag har senga mi/ vår kome på plass, men eg campar i stova litt til. Så ting går seg jo til, sakte, men sikkert. Det eg er redd for er at dei tinga som står att og lagar rot no, kan bli ståande ei stund, fordi eg rett og slett ikkje har noko plass å ha det. Når eg manglar skapplass i stova, vert det liksom ein del "på vent".

Denne helga vert det lite med rydding, for eg må bruke all ledig tid til å jobbe, både med retting og karaktersetjing. Men neste veke har eg store planar om å få rydda på plass så mykje som mogleg her. 

Sånn såg soverommet ut fredag...

Laurdag fekk rommet denne blåfargen, og i dag kom senga på plass <3

Glad me har kome til mai, med fleire fridagar og så er det berre å sjå fram mot sommarferien. Vert garantert ikkje arbeidslaus før den tid heller.

Var litt terapi å ta seg ein liten time-out no for å skrive litt, sjølv om det mest berre var ei rask oppramsing av dag for dag. Nærmar seg leggjetid òg, men fyrst ein obligatorisk og naudsynt videochat med nordfjordingen min :-)

 

Det som fell meg inn

Denne veka har vore ei av dei travlaste eg har hatt reint tidsmessig. Med utviklingssamtalar i 4 dagar, andre møter, skriving av halvårsvurderingar og førebuing mot flytting + begge ungane på fotballtrening igjen, har ettermiddagane og kveldane forsvunne så fort at eg knapt har fått sukk for meg. 

For å feire ei særdeles etterlengta løn, drista eg meg til m44 og nyopning i går kveld. Fleire butikkar, deriblant XXL og Extra leker og ein heilt ny del av senteret vart opna. Vurderte å halde meg heime, men tenkte eg kunne stikke innom og sjå. Det var det fleire som hadde tenkt. Og det er greitt, det, men å vere på opning av ein butikk kan verkeleg få fram det verste i folk. For min del toppa kaoset seg då eg plutseleg, utan å vite om det, nesten fysisk gjekk rett i eit "ballongslepp". Ja, hallo, eg forstod det var noko sia det stod sjukt med folk samla akkurat der dei stod, ikkje eit veldig naturleg samlingspunkt, og rett etter kom det ein haug med ballongar dalande ned frå oven. At ungar tykkjer slikt er morosamt, forstår eg, men vaksne menneske som omtrent klatrar opp på skuldrane til ungane for å få ein ballong? Vert litt flau, eg, må eg innrømme...

Heldigvis var det fort over og eg kunne spasere med litt forhøga puls til neste butikk. 

I dag har arbeidsdagen gått i eitt, hadde to kjekke vikartimar, særleg musikktime med klassen var veldig artig. Eg skulle ønskje dei hadde meir musikk som fag på skulen, dei får bruke seg sjølv på ein heilt annan måte enn i teorifaga. For all del, teorifaga er viktige (særleg norsk ;-)), men elevane treng å utvikle andre delar av seg sjølv og det å lære ulike måter å vere kreative på, er kjempeviktig. Sjølv hata eg kunst og handverk (sløyd var ok, men TEKSTIL var faget frå ein viss, brennande stad) over alt på jord på skulen, men musikk var jo konge. Eg kjem aldri til å strikke eit skjerf eller sy ei veske, men eg har iallfall prøvd ein god del innanfor faget og gjort så godt eg kunne. Så fekk no med noko lærdom frå formingsfaget òg, sjølv om det ikkje er rare greiene. Dei aller, aller fleste ungane liker musikk, så får dei utfalde seg i dette faget, er det gode sjanser for at faget treff dei. Litt teori må til, men det er den praktiske delen som bør ha desidert størst fokus. Ikkje lett når ein er ein lærar på opp mot 30 elevar. 2 lærarar per klasse burde vore SJØLVSAGT. 

Denne helga skal eg så smått starte med pakkinga. I dag er det nemleg berre 14 dagar til eg overtek huset. Gruglede! Gler meg veldig til den helga <3  Og eg gler meg enormt til flytteprosessen er over, til alt er kjøpt inn og ein fell inn i ein kvardagsro igjen. 

Ro er fint, på så mange måtar.

Ei lita oppdatering på livet...

Føler 90% av blogginnlegga mine det siste året har starta med: "No er det lenge sidan eg har blogga" eller noko i den duren, og det stemmer jo kvar gong, det, for det går lang tid mellom nesten kvart einaste innlegg no. Eg skulle ønskje eg hadde teke meg tida til å leggje inn nokre biletseriar, eg tok mange fine bilete i påskeferien til dømes, men eg må berre innrømme at eg må bruke det eg har av kapasitet til å halde hovudet over vatnet for tida. 

No har eg vore mest oppteken av å skrive om kjærleiken her på bloggen, og korleis det er å leve saman med ein eg ikkje lever saman med, sånn utanom i feriane. Det i seg sjølv er jo ei stor berg- og dalbane, frå å ha det veldig, veldig bra i feriane til å ha det ytterst grusomt når ferien er slutt, til å overleve (må jo nesten det...) i mellom og sjå fram til dei neste dagane i lag. 

Men sidan sist eg blogga har det skjedd ein del på ein heilt annan front. 19.mars skjedde det noko heilt crazy fantastisk: då vart eg nemleg huseigar!!! Det skulle vel ikkje vere noko big deal å eige hus når ein er i midten av 30-åra, tenkjer nok mange no, og nei, eg ser at det er ein litt merkeleg tanke for dei som er gifte, etablerte, har ungar og ein jobb dei går til kvar dag. No har det seg sånn at livet ikkje alltid er A4, og av og til kan nokon gå på ein skikkeleg smell. Så då byrjar ferda oppover bakken, då, når du av og til må klamre deg fast for ikkje å dette utfor stupet.

Kva det gjeld kan vere så mangt, det kan vere at du eller ein av dine næraste vert alvorleg sjuk, det kan vere eit samlivsbrot som tek knekken på deg, eller som det har vore for min del, økonomiske utfordringar. Eg har rett og slett vore økonomisk lite til stades og merksam, noko eg har fått merke godt det siste halvanna året. Det å skulle betale for alle utgifter når ein er åleine om det, er rett og slett kjempetøft! Har ein vore to om dette sidan ein var student, er det vanskeleg å setje seg inn i korleis det å betale alt gjer at livet er ganske annleis enn når ein lever det såkalla A4-livet. 

Det er ikkje noko eg har snakka med så mange om, men sidan 2016 har eg passa veldig på kva eg har brukt pengar på, eg har spart meg opp litt etter litt. Det har vore kjempetøft, og eg har vore så oppgitt og frustrert nokre gongar at eg ikkje har sett noko lys i den økonomiske tunnelen og tenkt eg aldri kjem meg dit heller. Fleire av dei som har visst om det har heia på meg, og det har betydd alt for at eg har klart det. Eg er ganske sta av meg når det gjeld det som er viktig og som eg føler er verd å bruke tid og energi på, då toler eg meir enn mange, trur eg. At nokon som kanskje burde vore dei som backa meg aller mest, ikkje har sett ut til å bry seg, og knapt nok har uttrykt noko som helst i forhold til dette, gjer sjølvsagt ikkje saka enklare for meg. Men eg må berre vere glad for dei eg har og som bryr seg, det er ikkje alt ein kan gjere noko med her i livet. 

Eg skal ikkje utbrodere meir, men etter ein tur i banken og klarsignal derfrå, var det berre å gå på visningar. Var ikkje på så mange, 4 hus har eg vel vore og sett på, til slutt bestemte eg meg for å legge inn bud. Det gjekk skeis, og eg tenkte som så at då var det det som var planen, lite å gjere med det òg. Kjente eg var litt skuffa, men såg på det som ein lærdom vidare. Etter helga vart eg oppringt av meglaren og etter ein del fram og tilbake var huset mitt den ettermiddagen. Det tenkjer eg, som med alt anna, skuldast skjebnen. Det er ein grunn til alt, og det trur eg verkeleg på. 

Plutseleg stod eg nesten litt rådvill og tenkte: "Skitt, eg har kjøpt meg hus. Kva no???". For eg har jo nesten ingenting! (Av materielle ting, altså.)

Fleire har kommentert at det må vere så fantastisk å starte utan noko som helst, for å kunne kjøpe akkurat det eg vil ha. Eg skjønar kva dei vil fram til, og er jo einig sett frå deira ståstad. Det dei gløymer/ ikkje veit er at det er ikkje veldig mykje pengar å bruke på kontoen. MEN eg har i bøtter og spann av både luft og kjærleik, eg, så eg klager ikkje. Eg har aldri vore veldig opphengt i det materielle, eg vil berre ha ein heim der familien min skal trivast og me håper på  besøk når me har fått kome oss litt "på plass"! Og det er snart, for 27.april får eg nøklane!

I går var ungane og eg ute i timesvis på møbelbutikkar. Fann litt, men det er jo så mykje å hugse på at ein kan verte dårleg av mindre. Sengar og sofa er 1. prioritet, og det MÅ på plass til månadsskiftet april/ mai, elles får ting kome etter kvart. Kontoen set sine naturlege begrensingar, og eg har både familie og jobb som tek tid (positivt meint, altså). No skal det byggast ein heim frå botnen av, og det håper og trur eg skal bli herleg. Ungane gler seg òg kjempemykje til å flytte, dei var med på fyrste visninga, og var veldig klare på at her hadde dei lyst til å bu. Torbjørn og eg var og såg på møbler i påska og har brukt mange timar til å sjå på nett òg, både i lag i påska og på kveldane på Messenger, så som vanleg stort smask til han :-*

Veka som kjem no er det utviklingssamtalar på jobb som naturleg nok får mykje fokus, men når det er unnagjort, skal eg ha nokre dagar med planlegging av flytting.

Det meste ordnar seg på eit vis, nokre gongar tek det litt tid, men så lenge ein har trua og viljen, er det utruleg kva ein kan få til. Ein får kanskje òg med noko lærdom på kjøpet som kanskje er det som er mest av alt <3 

Kva er det me held på med?

No skal eg prøve å ikkje ende opp langt ute på viddene her, for det eg no skal ta opp er eit samansett og innfløkt tema. Tidlegare har eg vel tenkt at eg ikkje bør ta det opp i det heile teke, fordi eg kan bli ganske amper når eg tenkjer/ snakkar om det. Men eg trur eg berre må få ut litt iallfall...

Det gjeld den oppveksande generasjonen, sukk og stønn, dei er så fæle, ikkje sant? Sit der på mobilane sine dagen lang, har lite respekt for vaksne, tek ikkje vare på tinga sine, seier ikkje "takk", toler lite viss dei møter litt motgang osb. Det er ikkje måte på. Dei sit der i klasserommet, med kvart sitt nettbrett, og entrar nettuniverset så snart læraren snur seg. Dei får ikkje med seg viktige beskjedar som vert gitt i plenum som omhandlar pensum. Men dei får på imponerande vis det med seg om dei får vite at dei får gå 5 minutt før ein onsdag, og beskjed vert gitt 2 veker før...

Jada, eg overdriv litt her. Ungdom er som dei alltid har vore, like ulike som me er i alle aldersgrupper. Dei har mange gode kvalitetar og eigenskapar, og dei har sine utfordringar. Som alle andre, altså. Men det er eit faktum at det er utruleg mykje som har endra seg med ungdomane våre dei siste åra. Det er stor forskjell på å vere ungdom no samanlikna med då eg gjekk på ungdomsskulen for 20+ år sidan. 

Kvifor har det blitt sånn? Kva har skjedd? Som sagt, det er samansett. Men èin ting er eg sikker på: alle døma eg nemnte der i starten, det er VÅR feil. Og nei, eg snakkar faktisk ikkje om lærarane, som lett kan få skulda om det utviklar seg eit problem. For lærarane er jo med elevane kvar dag. Nei, eg snakkar om oss FORELDRE. Det er ME som har hovudansvaret for ungane våre. Det er ME som skal lære dei folkeskikk, det er ME som skal lære dei nettvett og setje grenser og følgje med på kva dei held på med. Det er ME som skal ta praten om korleis dagen har vore om kvelden, det er ME som skal gjere ungane opptekne av å ta vare på miljøet. ME skal gje dei ansvar og førebu dei på å klare seg sjølv i framtida. Dei må lære at dei må jobbe for å klare det, men då smakar òg resultatet ekstra godt. Det er ME som skal få dei til å kjenne på alle former for kjensler, det er ME som skal rettleie dei i å takle det å bli sinte, glade eller redde på sunne måtar. 

Eg inkluderer sjølvsagt meg sjølv her, som mor. For når me klager på barn og ungdom, då er det jo dei vaksne som ikkje har gjort jobben sin. Problemet er jo at dei vaksne er så totalt forskjellige... Me sit jo der på mobilane våre dagen lang, har lite respekt for eldre og alt dei gjorde for å bygge opp landet vårt, tek ikkje vare på tinga våre, me vil ha og ha... Nytt, betre, dyrare... ser du poenget mitt? 

 

Another day...

Berre ein dag igjen av februar! Jada, ein skal vere glad for kvar dag og leve i nuet, men akkurat no når det er så kaldt at blodet knirkar i årene, då tykkjer eg faktisk ein har lov til å gle seg til mars... 

På fredag er det 3 veker til påskeferien startar, difor er humøret litt på veg opp. Det er berre å halde seg oppteken, og det er ingen problem. Eg køyrer på med mest mogleg. 

Sjølv om det kan verte litt altoppslukande å tenkje på det eg ikkje er nøgd med sånn som livet er no, så prøver eg stort sett å fokusere på det positive. Så no skal eg rett og slett skrive litt om det eg er glad for akkurat her og no i dag:

- Når andre lærarar skryt av klassen min

- At eg har kolleger som får meg i godt humør kvar forbaska dag. Det står det faktisk respekt av nokre gongar ;-)

- At kjærasten heldt meg med selskap pr chat då eg kjeda meg på legekontoret

- At dottera mi, som var innom ein snartur i kveld for å hente utebuksa si, heiv seg rundt halsen på meg då ho kom inn døra og ropte "No ska me klemma heile tiå, æg he savna dæg så forferdeligt!" og då me skulle hente buksa på badet måtte eg bære ho inn med sko og alt fordi me klemte sånn. <3 

- At ungane mine går på ein skule eg er veldig nøgd med

- At eg har med meg ein student som skriv nynorsk, og som gjev meg høve til å snakke meir med elevane, ettersom han har ein del av undervisinga.

- At eg vann 100 kr på Flax

- At eg har varmekablar i stova

- At blomen som såg halvdau ut då eg kom frå jobb i dag, no ser særdeles levande ut etter stor væsketilførsel

- osb. osb.

Det er berre å halde positivt fokus! Ein veit aldri når neste deppestund kjem, så eg skal ikkje late som at alt er perfekt, då må du nesten finne ein annan blogg å lese. Men eg trur alle hadde hatt godt av å skrive ned kva ein er glad for av og til. Berre det å fungere greitt i kvardagen... Den dagen du ligg med prolaps og grin berre du går til kjøkenet, då veit du kor fantastisk kroppen din fungerer til vanleg. Been there... fleire gongar. Det er likevel ikkje lange tida som skal til før du vert overmanna av andre tankar og gløymer det positive. 

Vart så svolten av å vere positiv, eg no, at eg må ete kvelds :-D 

Ha ein fin kveld, kanskje med ei liste over ting du har vore glad for i dag?

Litt krydder i kvardagen

Det er kulde utanfor døra! Eg var nettopp ute og heiv boss, og det var fleire minusgrader der, ja. Om prognosane stemmer, vert det verre dei neste dagane òg. Eg er kjempelei av vinteren no, eg vil ha blomar, fuglekvitter, av med jakka (eg er blant dei fyrste som tek ho av) og vekk med vinterskoa. Mars er rett rundt hjørnet, og takk for det! Me rykker stadig nærmare sommaren, sjølv om det framleis er ein vag draum om det som ligg langt der framme. 

Sjølv om det er kaldt ute, er det heldigvis varmt inne. Då eg kom heim i kveld, parkerte eg meg sjølv under eit pledd og sovna ganske kjapt på sofaen. No har eg nettopp snakka med kjærasten på Messenger, så då er eg snart klar for å leggja meg. Det er rart med det, får me ikkje snakka på slutten av dagen, er liksom ikkje dagen komplett. Det er jo ein del av kvardagen vår, og vår form for "prate i sofaen på slutten av dagen"- samtale når han bur så langt unna.

Me publiserte eit nytt innlegg på Hjartebru i kveld. Denne gongen var det med utgangspunkt i eit bilete Torbjørn tok i Praha i fjor sommar. Orda kom ganske raskt etter at eg fekk sjå biletet, og kan tolkast på ulikt vis. Når eg ikkje kan strikke, sy eller hekle, er det fint å iallfall kunne leike litt med ord. Og som om ikkje det var nok, då eg hadde skrive diktet, tok det ikkje lange stunda før innlegget var klart, då plinga det plutseleg på chatten. Sånt likar eg ein måndagskveld, altså. Eg likar dei små gledene i kvardagen, dei små overraskingane. Det lille ekstra som ein gjer ein gong i blant, egt trur eg aldri eg kan bli lei av det, altså. 

"Eg set pris på deg", sagt utan ord. God kjensle. 

Kva "små gleder" får deg til å føle deg verdsett? 

"Unnskyld"

Dette har vore ei merkeleg veke. Eg har stort sett tilbrakt dagane på sofaen med ei febersjuk dotter, og nettene har vore prega av å vere vaken fleire gongar, sjekke tempen og gje vatn. Samstundes har det sjølvsagt vore verst for ho som har vore sjuk. Heldigvis vart ho betre i løpet av torsdagen, så i går var det fyrste dagen hennar på skulen etter vinterferien, og min fyrste dag på jobb. I dag tidleg vekte ho meg med følgande ord: "Mamma! Æg he SÅÅÅ møje enærsji!!!".

I natt vakna eg på sofaen då klokka hadde bikka 3. Akkurat det i seg sjølv er ikkje så underfundig, eg har ein tendens til å sovne på sofaen i helgene og vakne langt ut på natta, det seinaste eg har kome meg i seng er vel i 6- tida. Eg er berre så steintrøytt, og har vore det lenge. Det er mykje å tenkje på: langdistanseforhold, økonomi som einsleg, ungane, pappa som er mykje sjuk, resten av familien, jobb... Det er sjølvsagt mykje positivt å tenkje på òg, men energien vert tappa av at det er så mange "lause trådar" overalt. Det merkast på konsentrasjonen min òg, og eg må rett og slett prioritere kva eg bruker energi på og kva eg har fokus på for ikkje å gå på ein real smell. Eg kjenner meg sjølv såpass no, at eg merkar når faresignala kjem smygande. Eg hadde til dømes ein periode i haust då eg var mykje svimmel og kvalm, og då var det berre å halde hovudet over vatnet på jobb og gjere så godt eg makta der og då kvar dag. Heldigvis gjekk det over etter ei stund fordi eg gira ned for å kome meg over kneika.

Då eg omsider kom meg i seng i natt, vart eg liggande vaken. Eg vart liggande å tenkje på kva type menneske eg liker godt. Ein ting som fascinerer meg er kor elendig eg er med fyrsteinntrykk. Ofte er nemleg fyrsteinntrykket mitt feil når det gjeld personar, anten det er den eine eller andre vegen. Mange av dei eg likar veldig godt, har eg hatt eit dårleg fyrsteinntrykk av. Det er ikkje mykje som skal til for at eg vert skeptisk, ein flåsete kommentar eller ei eller anna idiotisk handling. Heldigvis går det an å skifte meining :-)

Sjølvsagt er det dei eg ikkje på nokon måte har kjemi med heller. Det finst liksom ikkje snev av atom som på nokon måte kan føre til felles forståing. Det skjer ikkje ofte, men det hender. Så lenge det ikkje er snakk om elevar, tenkjer eg at sånn er livet, og bruker minst mogleg kaloriar på personen. Det er betre å halde seg unna enn å gjere livet surt for ein sjølv og andre. 

Men då eg låg der i natt og grubla på dette, kom eg på at det er èin ting eg tykkjer veldig om. Alle menneske gjer feil, både i ord og handling. Me kan angre og føle oss ille til mote om me veit at me har såra eller gjort noko urett eller stygt mot ein annan. Ikkje veit me korleis andre reagerer på det me seier og gjer heller. Det kan godt hende me seier noko som var meint uskyldig eller gjer noko me absolutt ikkje rekna som stygt sjølv. Det er her i stor grad fasiten ligg for min del. Dei som her maktar å seie "unnskyld" og på ein eller annan måte vågar å vere så opne og "nakne" at dei får fram at dei ikkje skulle ønske reaksjonen frå den andre vart som han vart, får ei stor stjerne i boka hjå meg. No kan ikkje eg snakke for andre enn meg sjølv, men for min del er det veldig ubehageleg og skuffande om det skjer noko dumt, og eine parten veit at den andre opplever det på ein negativ måte, men det ikkje vert "skværa opp". At begge veit at begge veit, men ikkje snakkar om det. Nicht gut.

Livet er ikkje enkelt. Nokre gongar må ein faktisk ta det ubehagelege fyrste skrittet for å løyse opp i ei floke. Det kan ikkje vere den same som gjer det gong på gong. Eller, det KAN, men det er ikkje sunt. Stjerna i boka går i kveld til alle som er så tøffe at dei kan blottstille seg med det enkle ordet "unnskyld". Det kan bety så uendeleg mykje meir enn ein kanskje førestiller seg.

#livet #unnskyld #vågåveresårbar #relasjon #kommunikasjon #ingenerperfekt #feilvare #viktig

 

Ny favorittsang

På veg heim til Jæren på måndag, stod som vanleg radioen på heile tida. Det endar ofte med at eg får ein ny sang eller to eg liker ekstra godt per tur, det tek trass alt eit halvt døgn å køyre, så det vert ein del sangar å høyre. Denne turen var "intet unntak". Likte teksten på eine sangen med ein gong eg høyrte han, og noterte meg tittelen "For You" bak øyret. I løpet av dagen høyrte eg songen mange gongar, og eg sette han på att om kvelden då eg var kome meg heim. Måtte sjølvsagt lese heile teksten òg, og liker han berre kjempegodt.

Så- her er han med tekst.
 
Kva er favorittsangen din om dagen?


 

Vinterferien 2018

For Rogaland sin del er vinterferien allereie historie, sjølv om mange andre kosar seg med ferie denne og neste veke. Etter juleferien var eg sjølvsagt glad for at vår ferie kom fyrst, men ikkje no lenger. 

Eg reiste rett frå jobb fredagen og var framme i Måløy litt over kl. 1 natt til laurdag. I og med at eg reiste utan ungane, var det på med høg musikk og dure på så raskt som råd. Var uheldig med siste ferga, og måtte vente ei god stund der, men det kunne blitt mykje verre, for nattavgangane gjekk ikkje denne natta. Litt flaks må ein no ha.

Pappa hadde nettopp kome heim etter fleire dagar på sjukehus, så me reiste dit på laurdag. Pappa liker godt å fortelje historier frå gamle dagar medan me drikk kaffi, og me liker å høyre på. Ettersom Torbjørn var på jobb heile veka, var eg stort sett hjå pappa fleire timar kvar dag. SIdan snøen lava ned nokre dagar, fekk eg måka snø eit par dagar til og med. 

Brunost-is = nam!

Eg hadde aldri rekna med at det var mogleg å seie det eg kjem til å seie no, men hjarte-og lungeredning kan faktisk vere ganske så romantisk. Det fekk eg oppleve i vinterferien, då eg var med på Røde Kors- møte der temaet for kvelden var nettopp hjarte- og lungeredning. Koseleg å tilbringe litt lærerik tid med både broder'n og kjærasten, og særleg delen der Torbjørn og eg skulle redde same dokka frå den grufulle døden, likte eg veldig godt. Fekk eit nytt perspektiv på hjarte- og lungeredning den kvelden, litt meir givande enn når me gjer det på jobb, tør eg påstå. 

Fekk oss ei natt på hotell òg, med massasje og bading, og deretter tok me like godt ein skitur på Harpefossen i same slengen. Skitur gjekk me på førre vinterferie òg, så det kan lett bli ein tradisjon. 

Elles inneheldt vinterferien ein del besøk, kortspeling, OL, klesrydding til den store gullmedaljen (at ein mann kan ha så sjukt med kle!), skuleinspeksjon og ikkje minst bursdagsfeiring av gubben sjølv, så dagane fauk som alltid. Og viktigast av alt: mykje tid i lag berre me to. Det må til.

At ferien har ein ende, er ingenting å skrive heim om. Difor gjer eg ikkje det. Det er like fælt kvar gong, og eg har nok med å tenkje på det på eiga hand. Då vil eg heller finne eit par bilete frå ferien og leggje ut. 

<3

Det kompliserte livet

Som alle andre har eg vore påverka av folk rundt meg. Som har meint noko om politikk, kva som er rett og galt her i livet og korleis ein bør leve livet for at det skal vere bra. Dei har sagt sitt om kva det materielle skal bety her i livet, og i kor stor grad me bør ta omsyn til miljøet. Og så vidare og så vidare. Som barn fangar ein opp mykje, og ein meiner stort sett at foreldra har rett. Argumenta deira er fasiten som gjeld for ein sjølv òg, heilt til ein når eit visst punkt og byrjar å tenkje meir sjølvstendig kring temaet. Plutseleg stiller ein kritiske spørsmål. Nokre gongar er ein einig med det ein har høyrt og trudd har vore sanninga heile tida, andre gongar tenkjer ein "kva i heite hulaste tenkjer dei på???"

For å gjere det heile meir komplisert, er det ikkje berre meiningane til andre som avgjer, neida, når ein sjølv opplever det som tilfeldigvis (eller ikkje...) møter deg i livet, vil det òg avgjere synet ditt på alt mogleg. Av og til oppdagar ein òg at ein har trudd ein har tenkt eller meint noko om ei sak, og så viser det seg at når du tenkjer det stikk motsette, DÅ kjenner du ei ro og merker at det er jo DETTE du eigentleg har meint eller trudd heile vegen.

Eg var veldig heldig med foreldra mine. Dei var totalt forskjellige, men ga meg ein fantastisk start på livet. Eg hadde det eg trong materielt sett, men me lærte med ein gong å vere forsiktige med pengar. Mamma laga så mykje god mat at det er eit under at eg var normalvektig i barndomen, foreldra mine innprenta kor viktig det var å jobbe godt på skulen, pappa kjøpte faktabøker og mamma sat og øvde med meg før eg skulle ha grammatikkprøve på barneskulen eller tyskprøve i 8.klasse. Dette er berre nokre få døme. Me såg nyheitene på TV, pappa kommenterte og hadde sine meiningar om det me såg, og eg snappa opp. 

Dette er sjølvsagt ikkje unikt for meg, det gjeld jo alle, at me forandrar oss i løpet av livet. Sjølv har eg erfaringar som gjer at eg ser annleis på delar av livet samanlikna med tidlegare. Meiningar forandrar seg ikkje over natta, det er ein prosess, men av og til må ein berre innsjå kva ein meiner om ei sak.

Eg har til dømes mine meiningar om kva som MÅ vere der, kva som BØR vere der og kva som absolutt IKKJE skal vere der når det kjem til kjærleiken. Ingen fare, eg skal ikkje utbrodere dette her, men det er mykje som skal klaffe både den eine og den andre vegen. Det same gjeld born og oppseding av desse. Her er mykje som MÅ til, ein god del som BØR vere der og mykje som absolutt IKKJE skal vere der òg. Og nei, eg har ikkje tenkt å leggje ut om det her heller. Det høyrest jo forferdeleg komplisert ut, heile greiene, og mange gongar følest det sånn òg. Det at eg annankvar veke bur åleine, altså berre annankvar veke har borna mine hjå meg, medan kjærasten min bur to fylke unna, vitnar jo om at ting ER kompliserte. 

Meiningane mine må eg respektere, sjølv om dei nokre gongar ser ut til å vere plasserte der for å gjere ting vanskeleg. Men eg har ingen planar om å lyge for meg sjølv og bagatellisere det som er viktig for meg eller overdramatisere det som eg strengt teke ikkje er så oppteken av. Det har eg gjort altfor mykje. Eg er ikkje redd for å gjere noko som andre reagerer på, for EG må stå for det eg gjer, og EG må kjenne at eg gjer det som er rett for MEG. Ja, det høyrest frykteleg egoistisk ut, men om eg skal gå rundt og ikkje vere MEG, så vil det på sikt øydelegge meg, og dermed òg dei rundt meg. Det er faktisk ikkje meir komplisert enn som så. Det EG kjenner er rett når det gjeld korleis eg skal oppdra ungane, er det eg har fokus på saman med dei. Eg kunne sjølvsagt ha hatt fokus på det "alle andre" ser ut til å vere opptekne av, men då hadde eg ikkje hatt det godt med meg sjølv. Skjønar du kor eg vil?

Det same gjeld parforholdet, som eg sjølvsagt skulle ønskje hadde eit anna format enn det har no. Me har jo litt andre utfordringar enn det som kanskje er vanleg. Vår utfordring er jo synleg for alle, medan andre par kan streve mykje med heilt andre ting som ikkje er synlege for andre. Eg er trass alt glad det ikkje er der skoen trykkjer for oss, men så er det òg noko anna å verte kjent med ein person når ein er godt vaksen. Ein må vere ærleg med seg sjølv, ein veit kva som (eg siterer meg sjølv frå tidlegare i teksten) MÅ til, ein god del som BØR vere der og mykje som absolutt IKKJE skal vere der òg. Så sjølv om alt er fint og flott sånn eigentleg, så er det jo ein avgjerande mangel som ligg og øydelegg for den komplette idyllen. For det er begrensa kor lenge det kan gå sånn det er no.

Me jobbar vel alle mot noko. Det vil alltid vere noko å strekkje seg etter, noko ein ønskjer å oppnå der framme. Sjølv vil eg, og eg meiner det heilt oppriktig, berre ha eit roleg og harmonisk familieliv. Forma sånn som medlemane i familien/ husstanden vil at det skal formast. Då vil alt anna kome som bonusar på vegen, og utfordringane vil forhåpentlegvis bli bekjempa etter kvart. Eg føler eg er på ein mellomstasjon i livet akkurat no. Ein mellomstasjon er greitt, men det er ikkje her ein skal tilbringe livet. Det er ok som ein pust i bakken etter ei lang økt, men så må ein reise vidare. Mellomstasjonar er rett og slett litt bortkasta tid, etter at ein har fylt opp med drivstoff og er klar for å reise vidare. For ein vil jo fram dit ein har tenkt seg.

 

Ei helg i skjelpaddemodus

Annankvar helg er ikkje ungane hjå meg, og då har eg alltid som mål å gjere klar leiligheita til dei kjem heim til meg måndag ettermiddag. Det tek ikkje mange timane før eg ikkje kan fatte at eg har brukt mykje tid på å rydde, då er det sekkar, skulebøker, matboksar, fargeblyantar og kle overalt igjen. Men det gjer ikkje så mykje, for då er jo ungane her med meg igjen :-)

Denne helga er ei av helgene eg er åleine, og eg har eit spesielt oppdrag til meg sjølv. Eg har over lengre tid stua alt av papir inn i eit hjørne i stova. Ok, ikkje berre ark, men aviser, teikningar, småting, alt som ikkje har ein umiddelbar plass og/ eller som eg må ta ein titt på. Det er i dag det skjer. Så no driv eg og kategoriserer, puttar i perm, hiv, ser gjennom, rydder bort... Målet er å vere ferdig før eg legg meg i kveld, sånn at eg kan stå opp i morgon og sjå at kroken er tom. Det ser eg fram til, for det har vore ein krok som har irritert meg ei stund.

Elles er dette ein real kviledag, med sport på TV (med unnatak av ei nyheitssending av og til, ser eg faktisk berre på TV annankvar helg for tida!), usunn mat og eg kjenner at eg skal ta meg ein ettermiddagskvil òg ganske snart. Skikkeleg ladetid med andre ord. Eg treng det av og til. I kveld skal eg sjå "Hver gang vi møtes", for då får eg høyre songar i ny drakt frå favorittbandet mitt i ungdommen: Trang Fødsel! Håper nokre av artistane vel songar som har litt djupare meining enn dei typiske Trang Fødsel- songane som dei fleste folk kjenner til. 

Her ein av favorittsongane mine, gler ein seg ikkje til sommaren av å høyre denne, så veit ikkje eg... :-) Denne på (nesten. må jo passe på høyrselen) fullt i bilen ein solrik sommardag = tommel opp.

Og i desse tider, med ryktene som florerer i media, så passar kanskje denne perfekt? 



 

 

Om å leve i eit langdistanseforhold

Eg vart utfordra av Margrethe, som er kvinna bak bloggen "Ut i friluft" då eg spurte om forslag til tema å skrive om. Ho utfordra meg til å skrive om langdistanseforhold, og det kan eg gjerne gjere, for det kan eg (diverre) ein del om. Langdistanseforhold, ja... I hovudet mitt eit skikkeleg negativt ladd ord. Det er det i hjartet mitt òg. Noko skikkeleg drit, rett og slett, det er berre å vere så ærleg om det.

Benk i Bergen

Utfordringane er mange. Sjølvsagt er det eit sakn å ikkje ha han å kome heim til, finne på ting i lag, sovne inntil, gje "ha det"- kyss om morgonen... Alle dei småtinga manglar jo, og det er ikkje gøy i det heile, Det gjer rett og slett litt fysisk vondt å mangle det i kvardagen. Å ikkje ha psykisk nærleik i eit forhold er sjølvsagt øydeleggande, men eg kan love dei som ikkje har vore borti langdistanseforhold at alle dei små, kvardagslege FYSISKE bekreftingane, vert sårt sakna. Har ein budd i lag i årevis tek ein det kanskje for gitt, og då berre seier eg "åtvaring, åtvaring": IKKJE ta det for gitt! De er så heldige at de ikkje anar det.

Me er i lag i alle feriane og nokre få helger i løpet av eit år. Difor ser eg sjølvsagt ekstra fram til å få fri. Å vere lærar er travelt, og alle gler seg til dagar med fri, men eg har ein ekstra grunn til å kome med fort ut av skulen siste dagen før ferien. Men diverre har feriane ein ende, og det å reise etter helg/ ferie er grusomt. Eg prøver å utsetje tanken på det lengst mogleg, men siste dagen før eg skal reise er ikkje den beste. For ikkje å snakke om siste natta. Då er det ikkje lett å sove, og når vekkerklokka ringer om morgonen, er det ikkje lett å vere meg. Som regel er det eg som reiser til han i feriane, ettersom eg har fleire feriar enn han, sjølv om han forhåpentlegvis kjem hit litt oftare framover enn det som har vore tilfellet dette fyrste året. Bilturen tilbake til Jæren tek heile dagen, og er mykje psykologisk fyrstehjelp som må til i løpet av dei timane. 

Det vert nokre ferger i løpet av ein tur

Økonomisk er det òg lite gunstig med eit langdistanseforhold. Å bu åleine, med kun ei inntekt, er i seg sjølv tøft nok, og når eg i tillegg bruker mykje pengar på reise, ferge, bensin og så vidare, er det andre utgiftspostar som må vike. Eg kan ikkje berre gå og handle det eg vil når eg vil. Likevel er dette eit lite problem for meg i det store biletet. Eg har aldri hatt behov for å ha mykje pengar, det kjem eg aldri til å få heller, eg vil mykje heller oppleve og ha det godt med meg sjølv, eg er lite materialistisk, med andre ord. No skal det seiast at eg sjølvsagt skulle hatt eit anna økonomisk utgangspunkt enn det eg har no, men samanlikna med andre ting, er det underordna.

Heldigvis for meg er Torbjørn ein som klarer å vere positiv når eg ikkje klarer det. Eg skjønar ikkje at det går an å tenkje sånn som han, skulle ønskje eg var likare på det området, for det er ein god eigenskap å inneha. Så eg prøver å la meg påverke. Sånn som me har det no, gler eg meg til kvar einaste gong eg treff han. Me kjem liksom aldri inn i den "kvardagstralten" som altfor mange kjem i altfor fort (og som eg skal jobbe HARDT for å unngå). Eg har nedteljingskalendar på jobb til kvar ferie, og sender bilete av talet på dagar til han òg i ny og ne. Gudskjelov er eg lærar, sånn at eg har feriar ganske jamleg i løpet av året...

Sånn ser nedteljingskalendaren ut i dag

Dette gjer jo at eg alltid har planane klare for feriane. Sjølvsagt må me ut på tur om sommaren, men det viktige er å få vere i lag. Dessutan har me jo vore på turar i tillegg til heime hjå kvarandre, me har vore fleire helger i Bergen, me har vore på hyttetur, helg på Austlandet og i Praha. Det er viktig med felles opplevingar, og det byrjar me å få ein god del av allereie.

Praha sommaren 2017

Me verdset tida me har i lag, og passar på å bruke ho godt. Begge liker seg godt i sofaen med ein film, men me finn på andre ting òg. Me har til og med gått på ski i lag! :-) Sia me har litt begrensa med tid i forhold til mange andre par, prøver me å fokusere på gode opplevingar i lag, og me må verte betre kjent og snakke om mange ting. Nokre tema må ein berre ta når ein er fysisk i lag. Det er ikkje alltid like lett å vite korleis balansegangen der skal vere, for ein kan jo ikkje berre fokusere på utfordringar og seriøse (men sjølvsagt ekstremt viktige!) tema heile tida. Julenissen ga oss Fuelbox til jul for eit år sia, og denne har me brukt ganske mykje. Her er det ulike kategoriar å diskutere, og det artige er at sjølv om ikkje min betre halvdel alltid er like gira i utgangspunktet, så bruker me nesten alltid lengre tid på spørsmåla i Fuelbox-en enn det me hadde tenkt. Det er rett og slett mange interessante spørsmål. Nokon av dei er ikkje like relevante, men dei fleste er noko som gjeld oss, og ofte endar det òg opp med oppfølgingsspørsmål, og då går tida :-)

Torbjørn har fiksa middag, eg har henta Fuelbox-en ;-)

Kjensla av å vere forelska varer og varer (i følge denne artikkelen, som forresten kan vere lur å lese i sin heilskap, fordi det står mykje fornuftig her, pleier det å vare 6-12 månader), samstundes som tida går, så me er for lengst forbi "startfasen". Og den kombinasjonen er veldig bra :-) 

Me har funne "kvardagen vår" sånn som han må vere per no. I 2018 består denne mykje av Messenger, som er ei av favorittoppfinningane mine, veit ikkje kva me skulle gjort utan! Me ønskjer kvarandre "god morgon", skriv og sender ofte nokre bilete til kvarandre fleire gongar i løpet av dagen, og om kveldane snakkar me alltid på videochat før me legg oss. Det vil seie, det hender ein av oss (eller begge) sovnar før me rekk å ringe, men det absolutt mest vanlege er at me snakkast på kveldstid. 

Dette var litt om korleis det er å ha kjærasten buande langt unna. Ja, det er ei påkjenning å ha det sånn, det legg eg absolutt ikkje skjul på. Men livet er her og no, så me gjer det beste ut av korleis stoda er. Og feriane ser eg ekstra fram til og mot. Det får gå for ein (altfor lang) periode, for ordne seg til slutt, DET skal det!

Romjula 2017

Rett og slett eit lite innlegg om det å blogge

Så langt har eg tre upubliserte tekstar liggande her på bloggen min. Eg er ikkje ferdig med nokon av dei, fordi eg har stoppa opp og tenkt: BØR eg skrive om dette? Kor mykje skal eg utlevere meg sjølv og det eg har opplevd? Det er ein vanskeleg balansegang, fordi heile poenget med blogg er jo å formidle noko, og det vil eg jo. Men det er mange å ta omsyn til, særleg borna og kjærasten. Ingenting av det eg skriv skal vere ubehageleg for dei å lese, korkje no eller seinare. På same tid vil eg som nemnt dele litt av tankar og erfaringar eg har fått på ulike frontar av livet. 

Bloggen ligg open for alle, og eg anar ikkje kven som les. Det har forsåvidt ingenting å seie heller, fordi ingen skal på noko måte hengast ut her eller omtalast negativt. Det fører ikkje noko godt med seg. Då skal eg heller namngje viss det er noko særskilt positivt å skrive om nokon. Det vil det jo alltid vere, så kan hende det dukkar opp noko etter kvart. Men sjølv om eg ikkje skal nemne nokon med namn, kjem eg kanskje til å kommentere nokre opplevingar eg har hatt som vil vere identifiserbare for enkelte. Her er det eg må vurdere grundig kva eg seier. Ingen skal iallfall måtte grue seg for noko som helst, og om det skulle vere noko ein reagerer på, er det berre å sende ei melding. Den yngste systra mi er god på det, ho tek skjermdump og ringer rundt det ho tykkjer er flaut med TJUKKE sirklar rundt. Takk, Ragnhild, du er god, men du vert flau for INGENTING, så kan ikkje ta så mykje omsyn til det. Men du får meg til å smile :-) 

Takk til dei som har fulgt meg i oppstarten av ny blogg forresten! I kveld har ei utfordring til dykk:

Har du forslag til tema i eit blogginnlegg eg skal skrive?

Anten noko konkret du lurer på, noko du veit eg har opplevd eller synspunktet mitt på eit eller anna? Eg saknar litt meir kommunikasjon med dykk som les. Om du kjem med eitt eller ti forslag, køyr på! 

Håper nokon gidd å "hive seg på" utfordringa! :-)

 

Har fått ei gåve i dag, eg :-)

Eg har vore gjennom eit par oppstartar av blogg før, og noko av det som var vanskelegast i starten, var å forstå korleis ein blogg kunne byggast opp. Ordet "header" måtte eg til dømes slå opp, for eg hadde aldri lest bloggar sjølv då eg starta å blogge for nokre år sidan. Eg er berre så lite teknisk anlagt, og eg skal ikkje kome med døme, for eg har sagt og gjort mange flaue ting når det kjem til slikt, difor er det veldig fint at Torbjørn forstår seg på desse tinga. Glad for at han har laga header til meg. Eg har ikkje blanda meg i det heile teke, han fekk lage han akkurat som han ville, og eg har vore HEILT avslappa til det (faktisk!) :-)

Han har valt tre bilete som betyr mykje for meg.

 

Biletet til venstre er eit av dei fyrste bileta me tok i lag, og som eg berre likar sååå godt. Eg brukte det som profilbilete på Facebook for omlag eit år sidan, før me var "offentlege", og eg trur det er ganske mange som ikkje har sett at Torbjørn faktisk er på biletet, han òg. Det er ikkje lenge sidan det vart brukt på Instagram-kontoen vår i samband med eit dikt, og stemninga i diktet og tekst passar berre perfekt. Det er det eg likar så godt med det Torbjørn lagar, det berre stemmer, om du forstår. 

Biletet til høgre er frå Nordfjord i fjor sommar, og det brukte me til eit av favorittdikta mine (av dei eg har skrive sjølv). Me visste ikkje at me vart teke bilete av, det var ei venninne av meg frå studiedagane som har knipsa det. Diktet eg skreiv, som har fått det biletet som illustrasjon, kan både sjåast på som det ein ser med auga, men òg som eit bilete på motstanden me har fått frå enkelte personar., og aller viktigast: kva det har gjort med oss  

Biletet i midten er frå Torbjørn sitt fyrste besøk på Jæren, det òg i fjor sommar. Det er teke på Orrestranda, og er òg brukt på kontoen vår på Instagram. Når eg tenkjer meg om, likar eg det diktet òg, og det er ikkje fordi eg tykkjer eg er god til å skrive, altså, men rett og slett fordi eg får sagt noko viktig, noko som gjeld OSS. Det er jo det som går som ein raud tråd på Hjartebru.

Eg er kjempenøgd med headeren <3 

Fekk meg nytt kallenamn i romjula av kjærasten...

I starten av desember byrja eg å kjenne at eg brygga på noko, halsen var vond og stemma endå verre. Etter kvart forsvann ho heilt nokre dagar, og det var både ubehageleg og vondt. Samstundes vart eg litt forkjølt, men det betra seg då stemma gradvis kom tilbake, men eg vart ikkje heilt god. Julafta kom, og berre litt småskral, men ikkje noko å snakke om, før eg 1. og 2. juledag kjente at no var det noko som skjedde igjen. Og pinadømeg fekk eg feber til og med. Det går fleire år mellom kvar gong det skjer, så eg føler meg litt halvdaud når det skjer. Feberen var ikkje høg, men eg var i tillegg potte tett, og bihulene gjekk til krig mot meg. Eg sat store delar av natta i senga eit par netter, ca. 10 meter frå kjærasten (greitt senga hans er ikkje 10 meter, men følt lengde i romjula var omlag 9,9 meter iallfall).

At lukte- og smakssansen er vekke ei stund, høyrest kanskje ut som ein filleting, men i romjula og med PINNEKJØT til middag fleire dagar, er det faktisk litt krise... Likevel var det langt frå det verste.

Auga var nemleg hovne og RAUDE, rann konstant, hovudet verka og nase og øyre var omtrent blokkert. Paracet fleire dagar på rad er ikkje noko eg er van med. For det varte liksom ikkje ein dag... Neida, dette heldt jo på resten av ferien! Forbaska altså... Noko av det verste var auga, for det var så sårt, og det såg rett og slett ut som om nokon hadde slått til meg. Ein kveld nemnte Torbjørn at eg kunne jo ta augedropar, og det var sikkert ein fin ting å tenkje det, for han veit jo ikkje at det å få noko på auge verkeleg IKKJE er noko for meg. Etter litt overtaling, vart me einige om at han skulle dryppe augedropane i auga mine, stakkars, stakkars mann... Eg nemnte for han at eg kanskje ikkje kom til å liggje HEILT i ro, men han trudde kanskje eg tulla, for han såg ikkje vidare bekymra ut.

Eg hugsar ikkje så mykje av dryppinga, for eg blokka vel litt ut, hehe, men eg veit at det tok mykje tid, eg hugsar eg vrei meg og styrte på ein del, at Torbjørn vart meir og meir oppgitt i stemma, og at han kanskje i kampens hete kan ha sagt noko om at eg oppførte meg som ein unge, og sikkert meir enn det, eg hugsar som sagt ikkje så mykje. Men eg hugsar at han etter kvart skjønte at her er det rå makt som må til, så etter at eg hadde klart å kome meg unna ein god del av dropane, måtte eg berre krype til korset. No håper eg ikkje han les dette, for eg fryktar at han påstår det var endå verre, men det kan det no ikkje ha vore... 

Viss eg skal trekke fram den delen av romjula som gjorde meg mest sliten, så var det det at hovudet var heilt tett. Eg forstår ikkje at det går an å vere så mykje, ja, det er jo berre å seie det, SNØRR og ekstra væske i hovudet. Eg følte nemleg at eg nokre dagar var meir på badet og snøyt meg enn inne i stova med dei andre. Kjensla av at det var produsert nytt snørr MEDAN eg snøyt meg var til å ta og føle på, sånn ganske bokstaveleg. Ikkje hadde eg tenkt å stå og blåse orkan med glassmanetmaterie ut over stova medan Torbjørn såg og høyrte på heller, så det vart til at eg gjekk på badet kvar gong. 

Så var det ein kveld eg hadde vore og tatt farvel med eit par liter snørr, eg kom inn i stova. Trøytt og sliten, det tek jo på å halde på sånn... Småirritert fordi eg snart skulle sove 9,9 meter vekke frå kjærasten, medan eg skulle sitje i ein overveldande behageleg sitjestilling og ikkje puste som ein kvalross. For ikkje å gløyme innhylla i nasespraydufta (som eg jo heldigvis ikkje kjente sjølv). Så eg sank ned i sofaen, og håpte kanskje på litt trøyst, eg hugsar ikkje... Eg hadde i tillegg så dottar i øyra at høyrselen var som når ein ligg med øyra under vatn. Eg trudde dermed at eg høyrte feil då Torbjørn, som eigentleg er ein ganske så romantisk person, presterte å kalle meg "vaskemaskina mi". Og før likestillingsforkjemparar sender hatmeldingar til han, må dei kanskje få forklart det EG òg trong å få forklart... Så eg spurte sjølvsagt kva han meinte, og det fekk eg raskt forklart. "For nokre gongar når du snyt deg, lurer eg på om det er vaskemaskina som sentrifugerer." Tusen takk. Her har eg prøvd å skåne han ved å gå inn på badet, og så får eg eit sånt kompliment i fleisen. Tusen takk igjen. Eg satsar på at "kjært barn har mange namn" framleis gjeld.

Helsing Torbjørns BAE ("BAE is an acronym that's typically used to refer to a boyfriend or a girlfriend, a lover, a crush or really anyone considered to be the most important person in another person's life") - AKA Bosch AG Electrolux...

Facebooksida mi

Velkomen til nye-bloggen min!

Mitt aller fyrste innlegg på Hjartebru- bloggen. 2018 er godt i gong, det innsåg eg då løna hadde plassert seg perfekt på kontoen i dag (der kjem ho diverre ikkje til å overleve lenge)!

Det er spennande med ny blogg. Ideen kom plutseleg i går kveld, då eg fann ut at eg skulle søke på om Hjartebru var eit ledig bloggnamn. Det var det, og det var då eg tenkte med meg sjølv: "Kvifor har du ikkje tenkt på det før?" Sidan Instagram-kontoen til kjærasten og meg heiter Hjartebru,kan jo like godt bloggen òg heite det! Dessutan kjem det til eit punkt i livet, iallfall i mitt, då eg ikkje ønskjer at årstalet eg vart fødd er ein del av bloggnamnet... Skjønar ikkje kva eg tenkte på....

Eg la ut ei spørring på Instagram i går kveld der eg spurte om følgarane våre trudde det var Torbjørn eller eg som hadde kome på namnet. Det rann inn med stemmer på Torbjørn, og ei stund var det omlag 70% som trudde det var hans namneforslag. I dag har eg fått mange stemmer, og det enda med 48% til meg, 52% til han. Svaret er at det er han som føreslo namnet, og eg likte det sjølvsagt med ein gong. Heilt "meg"! :-) 

Bloggen kjem eg til å bruke til å fortelje om småhendingar i livet mitt. Kanskje eg kjem til å ta opp ein del noko personlege tema etterkvart, eller utfordringar, men det er ein vanskeleg balansegang, det der, når ein skal blogge. Kva skal ein utlevere og kva bør ein halde for seg sjølv/ dei næraste? Det vert uansett avklart med den/ dei det måtte gjelde på førehand, og det vil nok uansett mest handle om tankane mine kring ulike tema. Så ingen treng bekymre seg for noko som helst, viss det såg sånn ut ei stund... :-) 

Så kven er så eg? På Facebook har eg skildra meg sjølv som "Relativt normalt unormal". Eg tykkjer det forklarer meg ganske godt, ikkje alltid heilt i vater, men forhåpentlegvis relativt snill og grei. Heldigvis har eg ein kjærast som heller ikkje er heilt A4, og som eg er veldig glad for å ha møtt. Me har ei utfordring i at han bur nord i Sogn og Fjordane og eg i Sør-Rogaland, og difor ser me kvarandre berre i ferier og nokre helger, men takk for at me lever i 2018 og kan videosnakke på Messenger dagleg. Eg bur nærare bestemt på Jæren og jobbar på ein ungdomsskule i ein nabokommune. Annankvar veke bur eg åleine, annankvar veke med dei to borna mine på 6 og 9 år. Livet er med andre ord litt delt i bolkar for tida, ut frå om det er ferie eller arbeidsveker, om eg har borna heime eller ei. Trøysta er at framtida rommar moglegheiter som eg framleis ikkje veit om, så ting skal ordne seg etter kvart.

Ungane har nettopp gått ut på Pokèmon-jakt, var kjedeleg for dei å henge med ei pjusk mor som berre ligg på sofaen. Planen er at me skal spele kort når dei kjem heim, eg lærte dei eit kortspel i går kveld ("Grisen"), som dei likte kjempegodt.

Eg tykkjer det er koseleg å høyre frå dei som les bloggen min forresten, og vil gjerne ha kommentarar eller spørsmål på innlegg, uansett om du er ein eg kjenner godt eller aldri har møtt! Om du har synspunkt på noko eg skriv om, eller forslag, kom med dei! 

Les mer i arkivet » Mai 2018 » April 2018 » Mars 2018
hjartebru

hjartebru

36, Time

Relativt strukturert, grublar mykje, kan fort bli litt småhissig, ein smule sta, kjempar for det og dei eg trur på, i stor grad introvert, trur på skjebnen, liker å setje meg mål, teknologisk anti- vidunder, planlegg ofte både viktige og uviktige ting, håplaus romantikar, prøver å vere meg sjølv mest mogleg og sjeldan redd for å gå mine eigne vegar. Dette kom ikkje i ei gjennomtenkt rekkjefølge, og eg har sikkert gløymt mykje, men det kjem vel fram etter kvart...

Kategorier

Arkiv

Siste innlegg

Siste kommentarer

Lenker